Büyüyemiyorum

Kaç yaşında olursam olayım bilmiyorum işte. İnsanlara nasıl davranacağımı bilmiyorum. Bazen nefret etsem de bir an geliyor baharı getiriyorlar kalbime. Bir an sevsem de sıcaklığımı alıyorlar ellerimden. Ne zaman çiçek açacaklar, ne zaman solacaklar muamma.. Bakıyorum kurak bir toprak, bazen ise doğa canlısı bir örtü. Kabusun tam ortasındayım, çaresizim. Nefret götürmez beni yarına lakin sevgi de çıkarmaz ki beni bu kuyudan. Seversem benliğime karşı gelmiş olurum hem. Neden mi? Çünkü nefret tohumunu  benliğime edilen saygısızlıklar besliyor. Nereden baksam kargaşa;her kargaşa, her acı vicdanımda ayrı bir sızı. Vicdan daima sevgiden yana. Çünkü o açmış çiçek için minnettar, daima kurak toprağa.