Senin Kadar Güzel

Senin kadar güzel bir gün olmasını isterdim. Herkesin sana benzeyecek kadar güzel olmasını. Rüya olurdu sanırım bu. Yüzünü bile göremezken herkeste seni görmek. Arzu işte, ne yaparsın. Söz konusu sen olunca, mantığı göz ardı edecek kadar keskin bir arzu. Ne yapsam, nereye kaçsam çıkışı yok. Sanırım özlemle birleşince böyle oluyor. Oysa bir görsem gülüşünü, kısılan gözlerinin yanında beliren ince çizgileri, dağılan saçlarını.. Saçlarına değen rüzgara bile şiirler yazıyorum. Bir umut işte. Belki şiirler ulaşır sana, sabahın ilk ışıklarında. O zaman işte güzel bir gün olur, herkeste seni görebilecek kadar güzel bir gün. Çaresizim işte, dün de bugün de. Nereden başlayacağımı bilmiyorum. Şiirler yazmaya devam mı etsem, özlemini yaşamaya.. Alışsam mı yokluğunda gelecekmişsin gibi yaşamaya.. Yoksa vaz mı geçsem. Gamsız bir hayata rota mı çizsem? Sahi başarabilir miyim? Yani sensiz yaşayabilir miyim? Tabii yaşarım da hayalsiz yaşayamam ben. Tüm hayallerim de sen iken, nasıl kaçayım ben. Bir kaçabilsem, ah bir başarabilsem. Aslında başardım, beklediğim sen değilsin. Sadece hayal böyle. Kurulan hayaller gün aşırı birbirini takip ediyor. Ben de alıştığımdan kaçmıyorum.. Yani günlerim yokluğun kadar güzelken ben senin kadar güzel olmasını istiyorum. Günlerimin de hakkına geçiyorum. Oysa dediğim gibi günlerim senden güzel. Herkes sana benzemeyecek kadar güzel.