Kendim

Karanlıktayım

Sokak lambasının yanması bekliyorum.

Bir sızıntı tuğla arasından,

Bu umutla yaşıyorum.

Gölgemden ayna biçip,

Kendimi görmek istiyorum.

Saçımı, elimi, kolumu

Özlüyorum

Kendimi özlüyorum.

Sesimi de.

Yabancılaşıyorum benliğimle.

Sadece ben varım,

Ben ise benden yabancı.

Kimim?

Tanıyamıyorum artık.

Kırışmış mıdır yüzüm, sarkmış mıdır göz kapaklarım?

Ya siyah saçlarım..

Zıttına dönüşmüş müdür?

Bir sızıntı bekliyorum.

Üç beş damla ışık dileniyorum.

Yok.

Sanırım imkansızı umuyorum.

İmkansızı özlüyorum.

Ben karanlık bir kuytu,

Karanlık bir kuytuya hapsolan.

Sen.

Evet sen, bir ışıksın sen.

Seni bekliyorum, kendimi görmek istiyorum.

Belki hata ediyorum.

Sen, benden uzaksın

Ben senden.

O zaman doğru nerede?

Neden hâlâ aklımdasın

Ya da neden hâlâ ışığına muhtaç?

Yalan söylüyorum aslında.

Ne sen ışıksın ne de ben muhtaç.

Sadece ben kuytuya gömdüm kendimi. 

Çıkmak için seni bekliyorum.

Gelmezsen ki biliyorum gelmezsin

Ben artık karanlığım. 

Alıştım.

Bir de unutmadan

Senin için değil de

Kendim için karanlığım.