Bilmiyorum

 

İçimde kopan fırtınalar ne dal bıraktı ne de kıpırdayacak bir yaprak. İçim paramparça. Tuzla buz olmuş camdan daha kötü belki. Toplanır mı parçalarım? Zor..İyi olmak bile artık çok zor. İçim böyleyken dışım sert bir dağdan farksız durmak zorunda. Sorsalar anlatsam, fayda yok sıkma canını derler mi bilmiyorum. Gerçi sormuyorlar. Cevap verecek halim var mı, bilmiyorum. Lakin bu hep böyleydi. Çetin bir ceviz misali. İçinin sağlam mı kurtlu mu olduğu kimsenin umurunda değil. Sadece dışı sapasağlam. Yağmura, doluya pabuç bırakmamış. Fakat içi.. Bir esintilik bile ömrü kalmamış. Yorgun, yıkılmış, bedbaht bir halde. Düzelir mi? Sanmam. Ruh iyileşebilir mi konuşmadan, dert tasa dağıtmadan? Ruhum karanlıkta, parçaları savrulmuş kederden gama. Nereden başlayacağımı bilmiyorum. Nasıl iyileşilir onu da bilmiyorum. İyi değilim tek bildiğim bu. Bir de yalnızım tabii. Ruhum da terk ediyor beni. Ya da ben onu yok ediyorum. Bilmiyorum dedim ya belki de ruh dediğim hayallerim, ümidim, yarınımdır. Şimdi onlar kalmayınca ruhum dağılmış olamaz mı? Belki de bu çöküş ilk hayal kırıklığıyla gelmiştir. Malum hayal kırıklığı bir zincirin ilk halkası. O gelince arkası hiç kesilmez. Nasıl diner bu ruh sızıntısı? İçimdeki gam keder. Nefes alamıyorum artık. O bile göğsüme ağır geliyor. Bir tek dostum kaldı. O da gecelerin sessizliğinde uğruyor ara sıra. Kuş tüyü mü yoksa taş dolu mu bilmediğim yastıklara ağlamak. Tek dostum bu işte. Ama öyle çığlık çığlığa bir ağlamak değil bu. Sessiz sessiz, kendin bile duymadan. Nefesin bile hissetmeden. Yoksa gece açığa verir seni, ağladığını. Korktuğun zayıflık gösterisini. Aslında ağlamak değil de cevapsız sorular korkutuyor beni. Biri bir soru sorsa da yalnızlık yarama bir merhem sürsem derken bile korkuyorum sorudan. Bir soruya verecek cevabım yok çünkü. İsyanım var cevap olarak bitmeyen öfkem bir de. Koru içinde bir kül yığını içim. Hemen parlıyor. Nasıl söner, dediğim gibi bilmiyorum. Ama şunu biliyorum: İçimdeki öfke avuntu sözlerle, ettiğim üç beş küfürle bitmez. Belki sevilmekle biter. Hepimizin tek ihtiyacı sevilmekle..