Çok bir şey istemiyorum aslında, bir dünya hayat istemiyorum. Bir yaprağın arkasında bana has dünya yeter bana. Ben sadece yaşamak istiyorum. İnsanca yaşamak. Ruhumun tutsaklığı bitince bedenimde, yaşadım diyebilmek istiyorum ben. Bu tutsaklığı bir kez tadacak ruhum, ondan da zevk alsın. Tek isteğim bu. Birkez yaşıyorum ben, ilk ve son kez. Tek bir isteğim var yaşamış olmak. Tüm hayallerim gerçek olmasa ne olur? Biri gerçek olup tüm yıllarımı güzelleştirdikten sonra. Ya da tüm hayallerim tuzla buz olunca en derin sularda, yeniden tutunup yaşasam hatırlamam ki eskiyi. Güzel bir şimdi, kederli bir dünü hatırlatmaz ki. An kalır sana, anlar kalır.. Ben yaşasam böyle, mutlulukla birlikte. Bazen keder gelir, sonuçta dünya düzeni. Ama ben yaşadım desem, yeterli. Bir lunaparkta eğlendiğim çocukluk anısı gibi güzel kalsa hayatım yanıma, yarınlarıma. Ne güzel olur, başarsam yaşamayı. Yaşadım demeyi. Tabii bir de yaşatmayı. Keşke herkes yaşasa. Bir nefesle değil, gerçekten yaşasa. Bir hayat görünce dizilmese tüm kelimeler boğazıma. Adalet yayılsa karıncanın yuvasından, gökteki kartalın kanadına. Yani adalet yayılsa dünyaya tepeden tırnağa. Herkes yaşasa, yaşatsa. Gözyaşı sadece mutluluktan aksa.. Eşitlik kelimesine gerek olmasa. Eşitlik doğuştan, geçmişten var olsa.. Yaşasam keşke, bu tutsaklık bittiğinde yaşadım diyebilsem. Yaşattım diyebilsem. Herkes yaşasa keşke, yaşatsa. Yaşlı bir teyzeyi görünce iç çekmesem mesela, o teyzenin deniz hasreti olmasa. Blr yemek adı, yer adı kimsede boşluk yaratmasa. Herkes hayalini yaşasa. Para pul hırsı değil de mutluluk olsa. Herkes yaşasa, yaşatsa.. Ne diyorum ki ben. Pollyanna hayali kuruyorum. Ve her gün bu hayale sarılıp yaşıyorum. Boğazıma dikenli bir telin sarılışı gibi diziliyor kelimeler. Konuşamıyorum. Ümit etmek istiyorum. Bir parça daha inaçlı olmak yarına. Ama zor.
Yaşayamıyorum, insanlığımdan utanıyorum.
Yorumlar
Yorum Gönder