Eksik Gerçeğim

Mükemmel olmayan bir dünyada mükemmeli aramak mı benim yanlışım? Yani her istediğimin, istediğim gibi ruh bulması şart mı? Ufak tefek eksiklikleri, kusurları olması niye benim için bu kadar büyük bir problem? Yeniden yapımı olmayan bir yıkım..İstediğim oldu desem, ufak tefek kusurlarını kendi kusurlarımla ya da kendi güzelliğimle kapatsam.. Yetmez mi bu bana? Yetinmeyi öğrensem.. Hayallerim az çok gerçekleşti diyip, balon ipinin elimde kalan son anında umut bulup mutlu yaşasam. Değmez mi yaşamaya? Değer. Bu kadar hüzne, hayal kırıklığına ne gerek var. Ucundan tutunup yaşamaya başlasam, çabalasam, zaten o hayalimdekine yetişir ki. Ya da benim fark etmediğim bir güzellik var eksik gerçeğimde. Yakınmakla değil de bir güzellik peşinde harcasam günlerimi. Mutlu olsam, yeni oyuncağına sarılan bir çocuk gibi sarılsam yarınlarıma. Kendim olsam tüm kusurlarımla, mutlu olsam hayallerimin kusurlarıyla. Eşin dostun söylediklerine aldırmadan kendi rüzgarımla savrulsam.. Yaşasam ben. Olduğum gibi, kazandıklarımla. Kaybettiklerimi sırtımda değil de geçtiğim yollarda unutarak yaşasam. Yaşamış olurum ben. İşte o zaman ölümü hak ederim. Eksik hayatımla değil; mutlu kusurlarımla, çabanın doldurduğu boşluklarımla yaşasam. 

Buyum ben! Kusurların mükemmeli..