Geç mi ?

Neden bu geç kalmışlık hissi? Nereye gitsem peşimi bırakmıyor. Ayağıma dolanan bağcıktan farksız benim için. Ne anımın kıymeti var ne de içinde bulunmadığım zamanımın. Zaman benim için sonsuz bir kaostu. Nasıl başa çıkacağımı bilmiyordum. Daha acısı neler kaybettiğimi hiç fark edememem. Sadece kaosun getirdiği bitmek bilmeyen huzursuzluk. İyi hissedememe dramı. İç sessimle fısıldayarak haykırabildiğimiz hep kaybettiğim bir savaş. Ne yapacağım, nasıl sonlanacak bu dram? Gerçi koca kaosun ortasında yaşarken içimdeki kaostan kaçmak ne kadar anlamlı olur ki? 

Kimi zaman bir gün batımında iç sesimle barışıyorum, bir manzara ki anı hatırlatan. Sonra, üç bilemedin beş dakika, her şey eski haline dönüyor. Tebessümler günle birlikte uzaklaşıyor tenimden. Bense halen nedenlerden, nasıllardan medet umuyorum. Belki de budur hatam. Her gün batan gün bile, bana yeni mutluluk getirebiliyorken; her gün yeni bir ben olarak göz açan benliğim de bunu pek fevkalade yapabilir. O zaman neden bu tutsaklık? Neyi bekliyorum, kimi.. Benim ihtiyacım yalnız benken neden bu kadar yabancı peşinde koşuyorum? Çok soru soruyorum, çok arıyorum lakin çokça dinlemiyorum, dinlenmiyorum. Sadece aramak için koşuyorum durmaksızın. Keşke neyin peşinden koştuğumu bilsem. Aslında oturup bir kendimi beklesem o zaman zamana yetişmiş olacağım. Ne geç kalacağım ne de....