Kaybediş

Benim de vazgeçmem gerekiyormuş artık. Herkes gibi olamadığımın farkına bir kez daha acı bir şekilde varmam gerekiyormuş. Benim hayallerimde başkaları yürürken bana kuytu bir köşeden izlemekten fazlası düşmüyormuş.

Bu son defa kaybedişim. O yorgan niyetine sarılıp uyuduğum hayallerim yok artık yanımda. Hepsi ilmek ilmek baştan örülecek ya da ben titreyerek uyumaya alışacağım. Daha fazlası yok artık ellerimde.

Yoruldum.

Her gün umutla altından kalktığım yorganıma gece olunca tekrar sarılacak, her gün bir ihtimal uğruna uyanabilecek halim yok artık. Olanlar olması gerektiğinden çok fazlaydı, kaldırabileceğimden çok ağırdı. Bu kadar uzaklaşmamam gerekiyordu eksenimden. Artık hayallerim ellerimde değil, eksenimden bile uzaktalar. Onlar artık başkalarının nefret ettiği rutin hayatlarına sıkışmış sıradan işler. Ben ise ölen hayallerimi tekrar kuracak umudu arayan kimseyim artık. 

Geç kaldım. Çok geç kaldım. Artık ne küllerimden doğarım ne de aynı hayallerin peşinde koşarım. Ben artık bir hiçim. Acınası, yalnız, hayalsiz...Titreyerek uyku bekleyen etten bir kimseyim.