Ruh Terazisi

Ruhuma batan cam kırıkları; nefesimi hızlandırıp bir anda nefessiz bırakan, tırnak uçlarımdan başlayıp göz bebeklerime kadar her hücremi yavaş yavaş titretip bir anda yokluğun içinde hissettiren benim yol arkadaşlarım. Ne zaman tanıştım onlarla hatırlamıyorum. Sanki bu yolculuğa çıktığım andan itibaren yanımda yürüyorlar. Ne zaman acı bir söz işitsem varlıklarını hissediyorum ruhumda. Ne zaman kırılsa kalbim bin bir parçaya, o zaman daha çok cam kırığı batıyor ruhumun en hassas parçalarına. Ara sıra unutuyorum içimde keskin dostlarım olduğunu hatta bazen bir ruhum olduğunu. Böyle zamanlarda yaşadığımı hissettiriyorlar bana. Ne de olsa acı da bu yolculuğun yol arkadaşlarından. Sadece yürüsem canım yanmasa hiç, kalbim sıkışmasa ya da nefesim kesilmese nasıl anlarım yaşadığımı? Tabii sürekli acıyla inliyorsa ruhum bu da yaşamdan öte öldüğümü hissettirir bana. Ruhum da terazi üstünde yer bulmuş kendine, ölüm ve yaşam arasında. Hissettiklerine göre yön veriyor bana, davranışlarıma.. 

Cam kırıkları, ruhumu göğe açan yol arkadaşlarım. Gökyüzü ister karanlık ister aydınlık, her hali umut barındırıyor bana. Renkleri, sürekli değişen tavrı...Ruhum, gökyüzünü hissedince iyileşiyor yavaş yavaş. Serin bir rüzgar, başka bir evrende cam kırıklarının dostu olan yağmur taneleri; ruhumun merhemlerinden sanırım. Cam parçalarının kristalleri önce ruhuma yavaş yavaş batıyor, yavaş yavaş tekrar birleşiyorlar sonra. Ruhum ise bir gün iyileşiyor. Acı anında hissettiği ufak belki büyük delikler onu iyileştiriyor. Çünkü o delikler gökyüzüne açılan pencereler. O acısıyla iyileşmeyi öğrendi, kattettiği yollar arttıkça. O tekrar can bulmayı öğrendi belki de. Adım sayısı arttıkça bacakları yavaşlıyor artık. Buna yaşlanmak mı deniliyor yoksa yorulmak mı bilmiyorum. Bence öğrenmek desek daha doğru olur. Yaşamayı öğrenmek. Acı içinde dahi rüzgarın serinliğini hissedebilmek. 

Bugün yaşamayı öğrendim diyorum, yarın ne halde uyanacağımı bilmeden. Tekrar ruhumda derin yaralar açılacak, kaç kez nefesim kesilecek bilmiyorum. Lakin ben ruhumu terazisinde tutabilirsem, yaşam ve ölüm arasında savrulmadan yolculuğu tamamlayacağım.