Zamanı Var

Kitaplığımda yıllardır duran kitaplar, birer birer düşüyor kucağıma. Düşecekler de. Dün ilk sayfasında sıkıldığım kitabı, yarın tek solukta okuyacağım. Peki ya geç mi kalıyorum? Aksine erkenden aşmak istiyorum yarınları. Vaktinde yaşamak nedir bilmeden, geleceğe koşmak.. Dünü tam tamamlamadan yarınlara koştuğumdan bitmiyor belki de dünün hesabı. Oysa her şeyin vakti var,biliyorum. Yazmanın, okumanın, izlemenin.. Baktığımızda; ne çok izleyeceğim diye planlara eklenen filmler, okunma ümidiyle kitaplıkta heyecanla bekleyen kitaplar, bilinçaltında dolaşan imgeler var.. Ne çok bekleyen var. Doğrusu gerçekleştirmek için de zaman var ama vakti gelmeyen çiçek açmaz. Bundandır herhalde, vakti gelene kadar aklımızdan çıkıyor her şey. Mesela yıllar önce büyük bir heyecanla aldığım, üç sayfasından fazlasına göz gezdirmediğim o kitap, bugün masamda yerini almış. Nasıl mı? Bir yerde adı geçti baş kahramanın. Hatırlıyorum dedim, saran meraka karşı gelmeden. Vakti gelmiş bi kere. Bazense bir insan böyle olur. Belki en çok karşılaştığındır farkında olmadan. Ansızın tanışır dost olursunuz belki. Ne desem ardı kesilmez bu meselaların. Çünkü hayat bu. Her şey vaktinde olur. Dediğim gibi hiçbir çiçek vaktinden önce açmaz. Açsa da yaşayamaz. 

Belki geç kalmıyoruz, sadece zamanımızın bitmesinden korkuyoruz.